دل من سخت گرفته است از این دوری شوم
طاقت دوری یک لحظه دگر نیست مـــــــــــرا

وای از این کندی هر ثانیه از دلتنگــــــــــــــی
که دگر تاب درازای گذر نیست مـــــــــــــــــرا

سایه اشک به چشمان یمینم جاری اســت
که ز احوال تو دیری است خبر نیست مـــــرا

تار و پود دلم از با تو نبودن پوســــــــــــــــیـد
بی تو آرامش شب تا به سحر نیست مــــرا

تن من خسته از این روزهای بی حاصــــــــل
بی تو اطراف تن خسته سپر نیست مــــــرا

درد هجران تو بسیار کشیدم لیکـــــــــــــــن
غیر دیدار تو درمان دگر نیست مـــــــــــــــرا

از یم دوری تو قلب من آتش بگرفــــــــــــت
غیر خاکستر دل هیچ اثر نیست مـــــــــــــرا

رسم عاشق سفر از وادی معشوق نبـــــود
به تو سوگند دگر شوق سفر نیست مــــــرا

مه من رو بنما بی تو دلم غمگین اســـــــت
بی تو از این ره اندوه گذر نیست مـــــــــــرا

فصل عاشقانه


در این تنهایی دلگیر ومبهم
من از تو می نویسم عاشقانه
دلم از تو شده لبریز احساس
تو این حال وهوای بی ترانه

نمی دونم کدوم حس غریبی
منو با دستای تو آشنا کرد
یکی انگار تو این بهت غریبی
دل دیونه من رو صدا کرد

صدام دل مرده ای بود سرد و ساکت
نفس های تو شد طنین آواز
تو تنهایی غزل گم کرده بودم
بازم شد شعر من با عشقت آغاز

تو کوله باری از عشق وترانه
من از خواب ترانه بی صدا تر
رسیدی از ته دنیای روشن
منو بردی با خود تا مرز باور

نمی دونم اگر با من نبودی
کدوم دست نوازش مرحمم بود
عزیزم توی این نامردمی ها
همیشه دستای تو مرحمم بود

بذار با هم باشیم تا فصل آخر
منو نذار با بی کسی ها
بمون با من تو این دنیای مسموم
دارم می میرم از دلواپسی ها

عــــــــبـــور خاطــــره...


دلتنگ میشوم وقتی خط به خط خاطره های بهار را مرور میکنم.

خاطره هایی که همه رنگ حضور دارد...رنگ بی رنگی.

می خواهم ترانه ی بهار را در کوچه پس کوچه های زمستان زمزمه کنم.

من می خواهم تا آخر تمام پائیز های دنیا سر بر شانه ی بهار بگذارم و تا هق هق

آخرین باران اشک بریزم.

تا زمانی که ماهیها عاشق شوند...تا جوانه زدن همه ی شقایق ها..

تا زمانی که آمدن بهار بهانه ی پنجره های بسته را نداشته باشد.

تا سالها بعد...سالهایی که چشمان توعطر عشق را نوازش میکنند.

زمانی که آرزوهای سیاه و سفید پشت شیشه رنگی میشود.

اما افسوس که در کوچه ی آن بهار جز تو راهگذری نیست.

افسوس که بهار آن سال ماهی ای برای عاشق شدن و پنجره ای برای باز شدن ندارد.

افسوس که آن هنگام بهار در میان اشکهای ترنج گم شده است...

عشق یعنی تا ابد آبی شدن

عشق یعنی لحظه ای بارانی و

لحظه ای شفاف ومهتابی شدن

عشق یعنی لذت یک آرزو

عشق یعنی یک بلای ماندگار

عشق یعنی هدیه ای از آسمان

عشق یعنی یک صفای سازگار

آخرین تکیه قلبم را به پروانه ای دادم که رنگ پرهایش سوی دیدن رو از من گرفت ،

به او دادم چون از تمامی چیزهای دور و برم پاکتر بود ،

حتی آبی تر از حوض آبی خونه ی تنهاییم.